Jazz

Ahmad Jamal - Blue Moon: The New York Session

Het is de grootste verdienste van een jazzmuzikant om in staat te zijn je eigen stem te laten horen en origineel te zijn. Het repertoire mag dan vaak hetzelfde zijn, in de benadering zit het verschil.
Pianist Ahmad Jamal heeft een eigen minimalistische stijl. Hij speelt weinig noten en laat veel ruimte voor de bassist en de drummer. De muziek stroomt voort, en een kort gespeeld accent is dan voldoende om de vaart erin te houden. Hij zoekt voortdurend oogcontact met zijn medemusici. Hij was in de 50-er jaren de favoriete pianist van Miles Davis, die ook met een enkele noot veel kon zeggen, en door tempowisselingen de zaak spannend wist te houden. Het was dan ook opletten geblazen voor de rest van de band.
Het is met Ahmad Jamal een beetje als met Gerard Reve en Orson Welles: met hun debuut legden ze de lat erg hoog. Het album "Live at the Pershing" uit 1958 is nog steeds zijn bekendste album. Met het nummer "Poinciana" oogstte hij destijds veel succes.
Maar terzake. Blue Moon is een typisch Jamal-album. Stukken als Invitation, Laura en het titelstuk Blue Moon zet Ahmad Jamal helemaal naar zijn hand. "I remember Italy" zou geschreven kunnen zijn in de hotellobby of ergens wachtend op een vliegtuig. In ruim 10 minuten wordt een eenvoudig motiefje volkomen uitgewoond. Wel sfeervol allemaal.
Met deze tip wil ik ook de aandacht vestigen op de DVD's van Ahmad Jamal. En op die andere pianisten die met hun aanpak de jazz hebben vormgegeven: Nat King Cole, Erroll Garner, Oscar Peterson, Bill Evans en Randy Weston, die wel wat van Ahmad Jamal weg heeft.